غذاهای سنتی ایالت مگالایا هند

غذاهای سنتی ایالت مگالایا هند، گنجینه ای پنهان از طعم های بکر، سالم و ارگانیک هستند که ریشه در طبیعت سرسبز و فرهنگ غنی قبایل این سرزمین دارد. تصور کنید در سرزمین ابرها قدم می زنید و هر قدم شما را به سمت کشف طعم هایی می برد که شاید تا به حال تجربه شان نکرده اید؛ از غذاهای تند و عطرآگین خاسی ها گرفته تا خوراک های دودی و ساده قبیله گارو، و البته طعم های ترکیبی و تازه جاینتیاها. این مقاله شما را به یک سفر آشپزی دعوت می کند تا با این میراث غذایی بی نظیر آشنا شوید.

وقتی اسم هند می آید، شاید اولین چیزهایی که به ذهنمان می رسد، دهلی شلوغ، تاج محل باشکوه یا شاید رنگ ها و ادویه های تند جنوب هند باشد. اما این کشور پهناور، گوشه های پنهان و جذابی هم دارد که هر کدام دنیایی از شگفتی ها را در خود جای داده اند. یکی از این جواهرات پنهان، ایالت مگالایا در شمال شرق هند است؛ جایی که به سرزمین ابرها معروف است و طبیعت بکرش، بهشتی برای کشف طعم های ناب و دست نخورده به حساب می آید. آشپزی مگالایا فراتر از یک وعده غذاست؛ این یک داستان است، داستانی از همزیستی با طبیعت، احترام به مواد اولیه و فرهنگی غنی که هر لقمه اش، حرفی برای گفتن دارد.

اینجا، غذاها ساده، سالم و پر از عطر و بوی طبیعت هستند. مواد اولیه، بیشتر از دل جنگل ها و مزارع محلی می آیند و فرآوری کم، باعث می شود تا طعم واقعی هر ماده غذایی، خودش را به بهترین شکل نشان دهد. قبایل اصلی این ایالت، یعنی خاسی، گارو و جاینتیا، هر کدام سبک آشپزی منحصر به فرد خودشان را دارند که در عین شباهت های زیاد، تفاوت های ظریفی هم با هم دارند و همین موضوع، آشپزی مگالایا را به یک تابلوی رنگارنگ از طعم ها تبدیل کرده است.

مگالایا: سرزمینی پر از ابر و طعم های بی نظیر

شاید بپرسید چرا مگالایا اینقدر در زمینه غذا خاص و متفاوت است؟ جواب ساده است: اقلیم و جغرافیای منحصر به فردش. مگالایا یکی از پرباران ترین مناطق دنیاست. این باران های فراوان و جنگل های انبوه، باعث شده تا این منطقه از نظر تنوع گیاهی و حیوانی، بسیار غنی باشد. همین موضوع هم دست آشپزهای محلی را باز گذاشته تا از سبزیجات وحشی، گیاهان دارویی و منابع طبیعی موجود در اطرافشان، نهایت استفاده را ببرند.

جغرافیای جادویی و تأثیرش بر سفره مگالایایی ها

وقتی صحبت از آشپزی مگالایا می شود، باید بدانید که برنج، پادشاه بلامنازع سفره است. برنج اینجا فقط یک غذا نیست، پایه و اساس هر وعده غذایی است. در کنار برنج، گوشت خوک، مرغ و انواع ماهی، نقش مهمی در رژیم غذایی مردم دارند. اما آنچه آشپزی مگالایا را واقعاً خاص می کند، استفاده هوشمندانه از سبزیجات تازه، به خصوص سبزیجات وحشی که از جنگل ها جمع آوری می شوند، و غذاهای تخمیری است. تخمیر مواد غذایی، یک روش باستانی برای نگهداری و افزودن طعم های پیچیده به غذاهاست که در مگالایا به اوج خود رسیده است.

فکرش را بکنید، هر روز صبح در هوای مه آلود و مرطوب، مردم برای جمع آوری مواد اولیه تازه راهی جنگل می شوند. این نزدیکی به طبیعت، باعث شده تا فلسفه کمترین فرآوری در آشپزی آن ها حرف اول را بزند. یعنی سعی می کنند مواد غذایی را با کمترین تغییر، بپزند تا طعم طبیعی و خواص اصلی شان حفظ شود. این رویکرد نه تنها غذاهایشان را سالم تر می کند، بلکه باعث می شود هر لقمه ای که می خورید، طعمی اصیل و بی نظیر از خود طبیعت داشته باشد.

فلسفه غذای آهسته: وقتی غذا خودش یک داستان می شود

در دنیای امروز که همه چیز با سرعت بالایی پیش می رود و فست فودها در همه جای دنیا جا باز کرده اند، مگالایا همچنان به سنت غذای آهسته (Slow Food) وفادار مانده است. این جنبش جهانی، به دنبال حفظ غذاهای سنتی، آشپزی محلی و محصولات کشاورزی بومی است. خوشبختانه، بسیاری از غذاهای سنتی مگالایا هم توسط جنبش غذای آهسته شناسایی و در فهرست کشتی طعم ها (Ark of Taste) ثبت شده اند. این یعنی اهمیت حفظ این میراث غذایی، نه فقط برای مردم مگالایا، بلکه برای کل جهان هم شناخته شده است.

تصور کنید که غذایی که می خورید، نه تنها سیرتان می کند، بلکه داستانی از نسل ها، از خاک و از دستان زحمتکش کشاورزان محلی را برایتان تعریف می کند. این همان چیزی است که غذای آهسته به دنبال آن است و آشپزی مگالایا، نمونه بارزی از این فلسفه است. اینجا، هر غذا با صبر و حوصله، با عشق و با احترام به طبیعت تهیه می شود و همین باعث می شود طعمی متفاوت و عمیق داشته باشد.

سفری آشپزی در دل قبایل سه گانه مگالایا: طعم هایی به قدمت تاریخ

مگالایا خانه ی سه قبیله اصلی است: خاسی، گارو و جاینتیا. هر کدام از این قبایل، با توجه به جغرافیای محل زندگی و فرهنگشان، سبک آشپزی خاص خود را دارند. اما نقطه اشتراک همه آن ها، استفاده از برنج به عنوان غذای اصلی و البته عشق به طبیعت و مواد اولیه تازه است. بیایید با هم به یک سفر هیجان انگیز برویم و طعم های هر قبیله را جداگانه بچشیم.

قبیله خاسی: دنیایی از تندی و عطر دلنشین

قبایل خاسی، بیشتر در بخش مرکزی مگالایا زندگی می کنند و غذاهایشان به تندی، عطر قوی ادویه ها و استفاده از گوشت شهرت دارند. اگر عاشق طعم های پررنگ و خاص هستید، آشپزی خاسی ها حتماً شما را شیفته خودش می کند. این غذاها نه تنها خوشمزه اند، بلکه پشت هر کدام داستانی از فرهنگ و سنت های مردم خاسی نهفته است.

جادهوه (Jadoh): پادشاه برنج و گوشت مگالایا

وقتی به مگالایا می روید و از آشپزی خاسی صحبت می شود، جادهوه اولین نامی است که می شنوید. این غذا را می توان شاهکار آشپزی خاسی نامید. جادهوه در واقع یک نوع برنج پخته شده با گوشت (معمولاً خوک) است که با ادویه های خاص و عطرآگین تهیه می شود. گاهی اوقات برای غنی تر شدن طعم و رنگ، مقداری خون هم به آن اضافه می کنند که البته برای همه سلیقه ها مناسب نیست. جادهوه یک غذای کامل و مقوی است که طعمی غنی و بافتی دلنشین دارد و اغلب با چاتنی های تند و سالاد سرو می شود. برای مردم خاسی، جادهوه فقط یک غذا نیست، نمادی از سفره و فرهنگ غنی شان است.

دونگخلیه (Dohkhlieh): سالادی که روح را تازه می کند

اگر از غذاهای سنگین تر خسته شدید و دلتان یک غذای تازه و سبک می خواهد، دونگخلیه بهترین انتخاب است. این سالاد خوشمزه با گوشت خوک آب پز شده، پیاز، فلفل تازه، زنجبیل و سبزیجات معطر محلی تهیه می شود. دونگخلیه طعمی تند و ترش دارد و به خاطر طراوت و سادگی اش، بسیار محبوب است. این غذا نه تنها خوشمزه است، بلکه به خاطر استفاده از مواد اولیه تازه و سالم، یک گزینه عالی برای کسانی است که به دنبال غذاهای رژیمی و مفید هستند.

تونگریمبای (Tungrymbai): سویا تخمیر شده، عطر خاص سفره

یکی از غذاهای منحصر به فرد و البته کمی چالش برانگیز برای ذائقه غریبه ها، تونگریمبای است. این غذا از لوبیای سویای تخمیر شده تهیه می شود و با زنجبیل، سیر، پیاز و برگ های معطر دیگر ترکیب می شود. تونگریمبای طعم و بوی بسیار خاص و قوی دارد که ممکن است در ابتدا کمی عجیب به نظر برسد، اما اگر به طعم های تخمیری علاقه دارید، حتماً از آن خوشتان می آید. این غذا نقش مهمی در رژیم غذایی خاسی ها دارد و به خاطر خواص غذایی و پروتئین بالایش، بسیار ارزشمند است.

تاپ تونگ (Tungtap): چاشنی ماهی تخمیر شده، طعمی فراموش نشدنی

هیچ سفره ای در مگالایا بدون چاشنی های تند و خاص کامل نیست و تاپ تونگ یکی از معروف ترین آن هاست. این چاشنی یا چاتنی، از ماهی تخمیر شده خشک و تند تهیه می شود. تاپ تونگ به عنوان یک همراه تند و خوش طعم در کنار برنج یا دیگر غذاها سرو می شود و می تواند طعم هر غذایی را دگرگون کند. اگر اهل غذاهای تند هستید، حتماً باید این چاشنی خاص را امتحان کنید.

سیار نی آونگ (Syiar Nei-iong): کاری مرغ با کنجد سیاه، تجربه ای متفاوت

سیار نی آونگ یک کاری مرغ است که با کنجد سیاه تهیه می شود و همین کنجد سیاه، به آن رنگ تیره و طعم دودی و متفاوتی می بخشد. این کاری، برخلاف بسیاری از کاری های هندی که ممکن است دیده باشید، طعم و بافتی منحصر به فرد دارد. عطر دودی کنجد سیاه با مرغ ترکیب می شود و یک تجربه آشپزی واقعاً خاص را برایتان به ارمغان می آورد. این غذا نشان می دهد که چطور با استفاده از مواد اولیه بومی می توان طعم هایی کاملاً جدید خلق کرد.

سیروا تیت تونگ (Syrwa Tit Tung): سوپ قارچ وحشی، سادگی و قدرت

در جنگل های مگالایا، انواع قارچ های وحشی یافت می شوند که مردم محلی از آن ها در آشپزی شان استفاده می کنند. سیروا تیت تونگ یک سوپ ساده اما بسیار مقوی و خوشمزه است که با قارچ های وحشی محلی تهیه می شود. این سوپ، طعمی از دل طبیعت دارد و به خاطر سادگی و خواص درمانی اش، در فصول سرد سال بسیار محبوب است. یک کاسه از این سوپ می تواند خستگی یک روز پرباران را از تنتان درآورد.

دونگجم (Dohjem): خوک و کنجد سیاه، یک ترکیب برنده

عشق مردم خاسی به گوشت خوک و کنجد سیاه در غذای دونگجم به اوج خود می رسد. این غذا که ترکیبی از گوشت خوک با دانه کنجد سیاه است، یکی از غذاهای پرطرفدار و لذیذ در مگالایا به حساب می آید. کنجد سیاه، نه تنها طعم دودی و خاصی به غذا می دهد، بلکه به رنگ و بافت آن هم کمک می کند. اگر به دنبال تجربه ای کامل از آشپزی خاسی هستید، دونگجم را از دست ندهید.

جادهوه (Jadoh) فقط یک وعده غذایی نیست؛ این قلب آشپزی قبیله خاسی است، جایی که برنج، گوشت و ادویه ها با هم قصه ای از فرهنگ و تاریخ را روایت می کنند.

قبیله گارو: سادگی، دود و عطر طبیعت

مردم گارو، که بیشتر در مناطق غربی مگالایا زندگی می کنند، به خاطر آشپزی ساده اما پرمغز خود شناخته شده اند. در آشپزی گارو، طعم های دودی و استفاده از بامبو شوت (ساقه بامبو) بسیار رایج است. آن ها از روش های پخت با بخار و دودی کردن برای حفظ طعم و خواص مواد غذایی استفاده می کنند.

ناکام بیکاک (Na’kam Bitchi): سوپ ماهی خشک، یادآور جنگل

یکی از غذاهای اصلی و محبوب قبیله گارو، ناکام بیکاک است. این سوپ غلیظ و تند از ماهی خشک شده تهیه می شود و به خاطر طعم دودی و عطر خاصش، بسیار معروف است. استفاده از ماهی خشک، نه تنها به غذا طعم عمیقی می بخشد، بلکه یکی از روش های سنتی حفظ غذا در این منطقه است. ناکام بیکاک معمولاً با برنج داغ سرو می شود و یک غذای مقوی و سیرکننده برای روزهای بارانی است.

مینیل سانگا (Minil Sanga): برنج در بامبو، طعمی از دل طبیعت

چه چیزی می تواند از پخت غذا در دل طبیعت زیباتر باشد؟ مینیل سانگا یک برنج خوش عطر و طعم است که به روشی بسیار منحصر به فرد و جذاب پخته می شود: در ساقه بامبو. برنج را با کمی آب و گاهی سبزیجات یا گوشت، داخل ساقه بامبو می ریزند و روی آتش می گذارند تا بپزد. ساقه بامبو نه تنها به برنج طعم و عطر ویژه ای می بخشد، بلکه باعث می شود برنج به آرامی و با بخار خودش بپزد و بافتی نرم و لطیف پیدا کند. این روش پخت، یک تجربه آشپزی سنتی و دیدنی است.

تاکوپا (Takopa): سوپی از سبزیجات و گوشت دودی

تاکوپا یک سوپ سبزیجات است که با سس گوشت خوک یا ماهی تخمیری تهیه می شود. این سوپ، ترکیبی از طعم های تازه سبزیجات با عمق و پیچیدگی طعم گوشت دودی و تخمیری است. تاکوپا نشان دهنده هنر آشپزی گارو در ترکیب مواد اولیه مختلف برای خلق طعم های متعادل و خوشمزه است. این سوپ هم مانند بسیاری از غذاهای گارو، ساده اما سرشار از طعم های طبیعی است.

واکوک (Wako’k): مرغ با خمیر برنج، غذایی برای هر زمان

واکوک یک غذای مرغ است که با خمیر برنج تهیه می شود. این روش پخت، به مرغ طعمی ملایم و بافتی خاص می دهد و معمولاً با ادویه های محلی و سبزیجات معطر ترکیب می شود. واکوک یک غذای محبوب در میان مردم گارو است که هم در وعده های روزانه و هم در مناسبت های خاص سرو می شود. سادگی و خوشمزگی این غذا، آن را به انتخابی عالی برای هر سلیقه ای تبدیل کرده است.

قبیله جاینتیا: هارمونی سنت و طراوت

قبایل جاینتیا، که در شرق مگالایا ساکن هستند، آشپزی ای دارند که ترکیبی زیبا از سنت های قبایل خاسی و گارو، با اضافه کردن طراوت و طعم های خاص خودشان است. در آشپزی جاینتیا، استفاده از سبزیجات تازه و روش های پخت سالم بسیار دیده می شود.

پوما (Pumaloi): برنج بخارپز، سادگی در اوج طعم

همانطور که برنج در تمام مگالایا غذای اصلی است، قبیله جاینتیا هم روش خاص خود را برای تهیه آن دارد. پوما یک نوع برنج بخارپز است که در یک ظرف سفالی مخصوص تهیه می شود. پخت با بخار در ظرف سفالی، باعث می شود برنج بافتی نرم و عطری دلنشین داشته باشد. پوما اغلب با برگ موز سرو می شود که به آن طعمی ملایم و طبیعی می بخشد. این غذای ساده و در عین حال خوشمزه، نشان دهده علاقه جاینتیاها به طعم های خالص و سادگی در آشپزی است.

کاپ دواه (Kap Doh): خورشت گوشت تند، گرمابخش روح

کاپ دواه یک خورشت گوشت (معمولاً خوک) تند و معطر است که در میان مردم جاینتیا بسیار محبوب است. این خورشت با ادویه های محلی و فلفل فراوان تهیه می شود و می تواند روح را در روزهای سرد و بارانی گرم کند. کاپ دواه معمولاً با برنج و سبزیجات تازه سرو می شود و یک غذای کامل و پرانرژی است که طعمی فراموش نشدنی دارد.

جاینتیا داه (Jaintia Doh): خورشت گوشت با بامبو شوت، عطر خاص منطقه

جاینتیا داه هم یکی دیگر از خورشت های گوشت (معمولاً خوک) است که با استفاده از بامبو شوت و ادویه های محلی تهیه می شود. بامبو شوت، به این خورشت طعمی خاص و کمی ترش مزه می دهد که آن را از دیگر خورشت ها متمایز می کند. این غذا نمونه ای عالی از ترکیب گوشت با سبزیجات وحشی و بومی است که طعمی متفاوت و هیجان انگیز را به ارمغان می آورد. جاینتیا داه، نمایانگر هویت آشپزی قبیله جاینتیاست.

تومپا (Turmbi): لوبیای تخمیری، غذایی پر از انرژی

مشابه قبیله خاسی، مردم جاینتیا نیز از غذاهای تخمیری استفاده می کنند. تومپا یک غذای بر پایه لوبیای تخمیری است که با برنج و سبزیجات مختلف تهیه می شود. این غذا سرشار از پروتئین و مواد مغذی است و به خاطر طعم قوی و خاصش، یک غذای محبوب و مقوی به حساب می آید. تومپا نشان می دهد که چگونه مردم مگالایا از روش های باستانی برای نگهداری و غنی سازی غذاهایشان استفاده می کنند.

وقتی به مگالایا سفر می کنید، باید بدانید که هر قبیله، قصه ای از طعم ها را برایتان تعریف می کند. از تندی خاسی ها تا سادگی گاروها و هارمونی جاینتیاها، هر لقمه تجربه ای جدید است.

نوشیدنی های سنتی مگالایا: از مزارع تا فنجان

سفر ما به دنیای طعم های مگالایا، بدون نوشیدنی های محلی این ایالت کامل نمی شود. همانطور که غذاها ریشه در طبیعت دارند، نوشیدنی های مگالایا هم از دل مزارع و جنگل ها می آیند و طعم های خاص و منحصر به فردی دارند.

چا خو (Cha Khoo): نوشیدنی برنجی جاینتیا، متفاوت و دلنشین

یکی از نوشیدنی های سنتی قبیله جاینتیا، چا خو است. این نوشیدنی از برنج تهیه می شود و طعمی شبیه به چای دارد، اما با رگه هایی ملایم از قهوه. چا خو یک نوشیدنی آرامش بخش و گرمابخش است که معمولاً در کنار وعده های غذایی یا به عنوان یک نوشیدنی عصرانه سرو می شود. طعم خاص و متفاوت آن، می تواند شما را شگفت زده کند.

شا شیاکروت (Sha Shiahkrot): چای خاص خاسی، هم طعم، هم درمان

قبیله خاسی هم چای خاص خودش را دارد: شا شیاکروت. این چای از ریشه یک گیاه رونده محلی به نام شیاکروت (Smilax ferox) تهیه می شود. مردم محلی اعتقاد دارند که این چای، علاوه بر طعم دلنشین، خواص درمانی زیادی هم دارد. شا شیاکروت یک نوشیدنی طبیعی و سالم است که نه تنها کام شما را تازه می کند، بلکه می تواند به سلامتتان هم کمک کند. نوشیدن یک فنجان از این چای در میان طبیعت سرسبز مگالایا، تجربه ای فراموش نشدنی خواهد بود.

علاوه بر این دو نوشیدنی خاص، مردم مگالایا از انواع میوه های فصلی و گیاهان دارویی برای تهیه نوشیدنی ها و دمنوش های بومی خود استفاده می کنند که هر کدام طعم و خواص منحصر به فردی دارند.

میراث گذشته و نگاهی به آینده آشپزی مگالایا

آشپزی مگالایا، مانند هر فرهنگ غذایی دیگری، تحت تأثیر تاریخ و تعامل با فرهنگ های دیگر قرار گرفته است. حتی در این گوشه دورافتاده از هند هم، ردپای استعمار بریتانیا و تحولات مدرن را می توان در سفره ها دید.

ردپای استعمار در سفره های مگالایایی

استعمار بریتانیا، تغییرات زیادی در رژیم غذایی مردم هند ایجاد کرد و مگالایا هم از این قاعده مستثنی نبود. یکی از مهم ترین تأثیرات، ورود سیب زمینی به این منطقه بود. سیب زمینی که در ابتدا برای تغذیه نظامیان و کارمندان بریتانیایی وارد شد، به تدریج جای خود را در آشپزی محلی باز کرد و اکنون بخش مهمی از بسیاری از غذاهای مگالایایی است. این نشان می دهد که حتی غذاهای سنتی هم در طول زمان، خودشان را با شرایط جدید تطبیق می دهند.

فرهنگ نانوایی و طعم های مدرن در کنار سنت

یکی دیگر از میراث های دوران استعمار، شکوفایی فرهنگ نانوایی در مگالایا بود. پخت نان، کیک و کلوچه که در ابتدا برای اروپایی ها رایج بود، به تدریج وارد فرهنگ غذایی مردم محلی شد و اکنون، انواع نان ها، کیک ها و شیرینی ها به عنوان میان وعده های محبوب در مگالایا شناخته می شوند. این تلفیق سنت و مدرنیته، به آشپزی مگالایا بُعد تازه ای بخشیده است؛ جایی که سنت های دیرینه در کنار پذیرش تغییرات، همچنان زنده و پویا هستند.

چطور طعم مگالایا را بچشیم؟ راهنمای سفر به دنیای غذا

شاید بعد از خواندن این همه از غذاهای خوشمزه، دلتان خواسته باشد که خودتان این طعم ها را تجربه کنید. سفر به مگالایا و تجربه آشپزی آن، یک ماجراجویی فراموش نشدنی است. اگر قصد سفر دارید، چند نکته را به خاطر بسپارید:

1. بازارچه های محلی: بهترین جا برای امتحان غذاهای اصیل و تازه، بازارچه های محلی و خیابان های پرجنب وجوش شهرهای کوچک و روستاهاست. اینجا می توانید غذاهای خیابانی خوشمزه و تازه را با قیمت مناسب امتحان کنید.
2. رستوران های کوچک سنتی: به جای رستوران های بزرگ و مدرن، به دنبال رستوران های کوچک و محلی باشید که توسط خانواده ها اداره می شوند. این مکان ها معمولاً غذاهای خانگی و اصیل را با عشق و دقت فراوان تهیه می کنند.
3. خانه های مهمان (Homestays): اگر فرصت داشتید، در یکی از خانه های مهمان بمانید. بسیاری از میزبانان، با افتخار غذاهای سنتی خودشان را برای مهمانانشان تهیه می کنند و این بهترین راه برای تجربه واقعی فرهنگ غذایی محلی است.
4. مواد اولیه خاص: به خاطر داشته باشید که دسترسی به برخی از مواد اولیه خاص مگالایا، مثل سبزیجات وحشی یا برخی از ماهی های محلی، در خارج از این ایالت ممکن است دشوار باشد. پس تا در مگالایا هستید، از فرصت استفاده کنید و تا می توانید طعم های اصیل را بچشید.

تجربه آشپزی مگالایا فراتر از صرف غذاست؛ این فرصتی است برای لمس یک فرهنگ، آشنایی با مردمی خونگرم و مهربان، و غرق شدن در طبیعتی که هر لقمه اش، داستانی از خود دارد. سفر کنید، بخورید و لذت ببرید!

در آشپزی مگالایا، هر لقمه داستانی از طبیعت، فرهنگ و سادگی را روایت می کند. اینجا، غذا فقط برای سیر شدن نیست، برای زندگی کردن است.

جمع بندی: سفره ای از ابرها، طعم هایی از بهشت

سفر ما به دنیای شگفت انگیز غذاهای سنتی ایالت مگالایا هند به پایان رسید. امیدوارم با خواندن این مقاله، نه تنها با این طعم های بی نظیر آشنا شده باشید، بلکه جرقه ای از کنجکاوی برای کشف بیشتر این میراث غذایی در دلتان روشن شده باشد. آشپزی مگالایا، گواهی بر همزیستی زیبای انسان و طبیعت است؛ جایی که سادگی، تازگی و طعم های منحصر به فرد، در هر وعده غذایی خود را نشان می دهند.

اینجا، غذاها فقط برای سیر شدن نیستند؛ آن ها بخشی از هویت، تاریخ و روح مردم مگالایا هستند. از جادهوه پررنگ خاسی ها گرفته تا مینیل سانگا دودی گاروها و پوما ساده جاینتیاها، هر کدام دعوتی به یک تجربه فرهنگی عمیق هستند. پس اگر روزی فرصت داشتید، حتماً به این سرزمین ابرها سفر کنید و از نزدیک طعم بهشت را بچشید. و فراموش نکنید که این مقاله را با دوستان و خانواده تان به اشتراک بگذارید تا آن ها هم با این گنجینه پنهان آشپزی هند آشنا شوند.